GİZEM YUMAĞI

Eriyen efsun, gözlerine merhem
Hangi teraziye gözyaşından dirhem
Tartmak uzak
Hangi perde açılırsa yükselir

Düşen uçurumda ürkek
Kalbe hangi minyatür gerek
Eriyen mum ateşten soğuk
Puslu lambalar gölgesiz yanar

Dağların zirvesinde kardelen
Güne doğar zambakların uykusu
Sermayesi hiçlik
Vadilerde kuşatılma korkusu

Ümit çiçekleri çürütür
Paylaşılması imkansız bahçe
Sular erkenden gülleri aşkı
Seven hatırda yankı

Derinlik içe haykırmak
Seçime iter insanı
Kuşların kafesi tercihi
Hürriyeti idrakten belki

Alev gönül alanı yakmaz
Fettan güzel yakar alevsiz
Kan aşka akıyor her kesikte
Gömlek kokusu tenlere ilaç

Gözyaşı gönül verenin hatırası
Aydınlık karanlık iç içe
Gözyaşı boğuyor Züleyha’yı
Azat pazarında kanaviçe

30 OCAK 2000
GAZİEMİR /İZMİR
TALAT HOŞ